trasa zwiedzania

Wybierz język

• 
• 
• 
• 

 

 

 

 

Zmiana robocza górników rozpoczynała się od przyjścia do markowni (obecnie jest tu usytuowana kasa). Każdy, kto pracował pod ziemią, odebrał tu swój osobisty znaczek. Marki te można widzieć na panelach w szatni. Poszczególne kolory i kształty marek różnią się według zmiany i profesji (specjalizacji) górnika.

 

 

 

 

 

Po przyjściu do szatni górnicy przebierali się w ubrania górnicze. Każdy pracownik miał przydzielone dwa łańcuszki (w slangu górniczym określane jako haki), jeden do czystego, cywilnego ubrania, a drugi do brudnego ubrania. Szatnie łańcuszkowe były korzystniejsze niż stosowane później szafki. Warunki pracy w kopalni były bowiem bardzo trudne. Wysoka temperatura i wszędzie obecna woda powodowały to, że po zmianie górnicze ubrania były wilgotne, nasiąknięte potem. W szatniach łańcuszkowych ubrania były zawieszone w dobrze przewietrzanej, a zimą nawet ogrzewanej przestrzeni, mogły więc swobodnie wyschnąć.

 

 

Każdy, kto pracował w podziemiu, przed zjechaniem na dół musiał być dwukrotnie zarejestrowany. Najpierw został zarejestrowany w markowni przez to, że pobrał swoją markę, a następnie musiał się zgłosić do swego nadzorcy dołowego – sztygara. Sztygar zapisał sobie wszystkich pracowników, którzy byli objęci jego nadzorem, i przydzielił im dzienne polecenia robocze. W pomieszczeniu tym dla wierzących był umieszczony mały ołtarz ze świętą Barbarą – patronką wszystkich górników.

 

Tu górnik podjął lampę osobistą. Lampa, tzw. „oczy górnika“, musiała być w momencie wydawania górnikowi załadowana tak, żeby zdołała świecić nieprzerwanie przez 24 godziny. Podczas zwrotu lampy pracownicy lampowni zawsze musieli sprawdzić, czy nie doszło do jej mechanicznego uszkodzenia, i włożyć ją do statywu, gdzie była doładowywana na potrzebną wydajność. Lampy były ponumerowane i numer w większości wypadków zgadzał się osobistą marką górnika. Lampy wydawano zawsze zapalone i doświadczony górnik według nasilenia światła ocenił, czy lampa jest właściwie naładowana.  

 

 

 

Dominantą Kopalni „Michal“ jest podporowa, stalowa wieża wyciągowa o wysokości 41,5 m. W górnej części wieży, na tzw. platformie kół linowych, są umieszczone koła linowe naprowadzające liny od maszyn wyciągowych do szybu. Wieża wyciągowa jest wyposażowa w urządzenie zabezpieczające, które zapobiega przejechaniu naczynia wyciągowego (klatki) do kół linowych i powstaniu awarii urządzenia wyciągowego. 

 

 

 

 

Pierwsza sortownia węgla powstała najprawdopodobniej na początku lat 60. XIX stulecia po podłączeniu do Kolei Górniczej w 1862 roku. Przy pomocy prostego systemu sit i ruchomych zsypów osiągano automatyczne sortowanie węgla na gruby węgiel, tzw. orzech, i drobne kawałki węgla. W ten sposób wysortowany produkt był następnie albo składowany na zwałowisku, albo załadowywany bezpośrednio do wagonów do wysyłki. Ówczesny system nie był jednak bezbłędny. Ponad 10 % dużych węgli i kostki węglowej spadało pod ruchome zsypy i trzeba było je zbierać ręcznie i odwozić na taczkach.

 

 

W budynku maszynowni i stacji sprężarek umieszczone są stacjonarne maszyny niezbędne do pracy kopalni. Maszynownia została wybudowana w trakcie rekonstrukcji całego obiektu w latach 1912 – 1915 i demonstruje ówczesną ideę nowoczesnej, wzorcowej kopalni o napędzie elektrycznym. Po raz pierwszy w historii zagłębia ostrawskiego wszystkie ważne stacjonarne maszyny na powierzchni zostały w pełni zelektryfikowane i umieszczone w jednej, dużej, przeszklonej hali. Obiekt ze względu na swoje wymiary oraz zagrożenie w wyniku osiadania terenu jest posadowiony na potężnym fundamencie żelbetowym.

W budynku tym znajdziemy dwie maszyny wyciągowe w samodzielnym oddziale, oraz dwie sprężarki tłokowe, dwie turbosprężarki i dwa elektryczne przetworniki obrotowe (większość z nich była wyprodukowana w 1912 roku). W skład wyposażenia maszynowni wchodzą także dwie suwnice wyprodukowane przez Hutę Witkowicką w 1912 roku. Na wzmiankę zasługuje przede wszystkim ich sterowanie.

Szczególna wartość historyczna Kopalni „Michal“ oprócz walorów architektonicznych oryginalnych budynków i elektryfikacji spoczywa także w zachowaniu w pierwotnej, autentycznej postaci całego kompleksu włącznie wyposażenia technicznego i cennych szczegółów rzemieślniczych (okucia drzwi, kostki podłogowe, okładziny, szklane smarownice z reliefami, tabliczki fabryczne itp.).